মিৰিকাই কাম কৰে তলত। আপুনি খুৱায় পুখুৰীক।

বিশেষকৈ কোনোটোৱেই নহয়। ইয়াৰ লগত যি ৰৌ, কাতলা বা তেলাপিয়া মজুত কৰিছে সিহঁতৰ হিচাপত কিনক আৰু পুখুৰীক এটাই পৰিমাণত খুৱাওক। মিৰিকাই তলত খায় — পচা জৈৱ পদাৰ্থ, পচা গছ-লতা আৰু সেই আহাৰৰ পৰা যি যি তলত জমা হয়। কোনো আহাৰ কোম্পানীয়ে যদি আপোনাক তলৰ মাছৰ বাবে সুকীয়া বস্তা কিনিবলৈ কয়, সিহঁতে আপোনাক অপ্ৰয়োজনীয় বস্তু বেচিছে।

মিৰিকা তাৰ বাবে সজা নহয়। কাতলাই খায় ওপৰৰ স্তৰত আৰু ৰৌৱে মাজৰ স্তৰত, গতিকে দানা ভাঁহি থাকোঁতেই সিহঁতে সেয়া লয়; মিৰিকাই কাম কৰে তাৰ তলৰ স্তৰত, ভাঙি গৈ তলত জমা হোৱা কণাবোৰকো লৈ। এটাৰ সলনি তিনিটা প্ৰজাতি মজুত কৰাৰ গোটেই উদ্দেশ্যেই এই ভাগ-বাঁটি, আৰু এই কাৰণেই দানা পুখুৰীৰ প্ৰতিটো মাছৰ বাবেই উপযুক্ত — এনে দাবী কৰাতকৈ আমি ব্যৱস্থাটো বুজাই কোৱাটোৱেই ভাল বুলি ভাবোঁ।

কাৰণ পুখুৰীৰ তলখিনি উৎপাদনক্ষম, আৰু নহ'লে সেয়া অব্যৱহৃতেই ৰৈ যায়। ২০–৩০% হাৰত তলৰ মাছ মজুত কৰিলে পচা জৈৱ পদাৰ্থ আৰু তলত জমা হোৱা বস্তু মাছলৈ ৰূপান্তৰিত হয় — এইটো এনে উৎপাদন যাৰ বাবে আপুনি অতিৰিক্ত আহাৰৰ দাম দিয়া নাই। আঙুলি পোনাৰ স্তৰত ই কাতলা বা ৰৌতকৈ ভালকৈ জীয়াই থাকেও, গতিকে একেই সংখ্যক পোনাৰ পৰা অধিক মাছ ঘূৰাই পোৱা যায়।

নাই, আৰু যিয়ে দিয়ে তাক আমি বিশ্বাসো নকৰিলোঁহেঁতেন। পুখুৰীৰ অৱস্থা, পোনাৰ ঘনত্ব, পানীৰ মান আৰু পৰিচালনা — সকলোৱে ফল সলনি কৰি দিয়ে। আমি যিটো ধৰি ৰাখোঁ সেয়া হ'ল মানদণ্ড: মুকলি কৰাৰ আগতে প্ৰতিটো বেচ তাৰ সৈতে মিলাই চোৱা হয়।